Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Πού...;

Πού είναι η ζωή που χάσαμε με την επιβίωση;
Πού είναι η γνώση που χάσαμε με την εκπαίδευση;
Πού είναι η τέχνη που χάσαμε με την τεχνολογία;


Τόμας Στερνς Έλιοτ,

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Συνθέσεις της πρώιμης δισκογραφικής περιόδου του ρεμπέτικου

To Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015               9:00 μμ


ο Σπήλιος Κούνας (Λάφτα, κιθάρα, τραγούδι)
και
ο Άκης Πιτσάνης (Βιολί, τραγούδι)


 Θα παρουσιάσουν δημιουργίες συνθετών
της πρώιμης δισκογραφικής περιόδου
του ρεμπέτικου της Αθήνας και του Πειραιά
(Τούντας, Δραγάτσης, Σκαρβέλης, Ασίκης,
Περιστέρης, Καρίπης, Καμβύσης, Χρυσίνης, Τζόβενος, Μπαρούσης κ.α.)
με παρεκκλίνουσες αναφορές σε συνθέτες της Κωνσταντινούπολης του 19ου και 20ου αιώνα




στο Θρεττανελό

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

''Γλυκός απόηχος'' στο Θρεττανελό

Δύο ξεχωριστές μουσικές βραδιές,
το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015,
στο Θρεττανελό.

Η Δάφνη Ζουρνατζή (φωνή, κιθάρα) και ο Νίκος Φορλίδας (κρουστά), θα μας χαρίσουν μιά πολύ ευαίσθητη μουσική παράσταση με αγαπημένες μελωδίες.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Χρώμα Παιδικό ... στο Θρεττανελό



...εκφράζονται, δημιουργούν, ζωγραφίζουν...


Στα παιδιά δεν υπάρχει ξεχωριστά η άρθρωση λόγου και σκέψης. υπάρχει αυθόρμητη αντίληψη μετουσιωμένη σε δράση, η οποία δηλώνει την ενωτική νοοτροπία του παιδιού. Αυτή η δράση κουβαλά παρελθόν και κινείται στο παρόν, αλλά δεν έχει ανάγκη να λειτουργήσει στο μέλλον, για τον απλό λόγο ότι όλα συμπυκνώνονται σε άχρονο παρόν. Έτσι στις παιδικές ζωγραφιές αποτυπώνεται η πληρότητα. Έρχεται στο φως κάθε σκέψη και η αθέατη (για τους μεγάλους) πλευρά, χωρίς υπονοούμενο εφ' όσον στην παιδική νοοτροπία δεν υπάρχει χώρος για υπονοούμενο ή "τυχαίο".
Κάτι που αξίζει να επισημανθεί είναι ότι τα παιδιά δεν μπαίνουν στην διαδικασία να σκεφτούν αν το έργο τους είναι "αρεστό". Το έργο τους γι' αυτά είναι δεδομένο αφού κάθε τι έχει την αξία του και την σημασία του. Μέσα από την ενωτική αντίληψη του, το παιδί αποτυπώνει το "όλον" με ίση σημασία σε ό,τιδήποτε το απαρτίζει.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι συμβατικές συνθήκες τόπου και χρόνου δεν έχουν θέση στα μάτια τους. Αυτές όλες οι έννοιες που επιβάλλουμε και που μας καθορίζουν εισέρχονται πολύ αργότερα.
Κλονίζουν με τα έργα τους. Μην έχοντας άχρηστους δισταγμούς και μη φοβούμενα να εκτεθούν, με όπλο το χρώμα, κλονίζουν τα στεγανά μας και το στερεότυπο ενήλικο βλέμμα, αυτό που επιμένει να βλέπει τη μία και μόνη πραγματικότητα.
Αφήνοντας τα παιδιά να εκφραστούν συνειδητοποιούμε πράγματα που ήταν κάποτε και δικά μας.

Αφήνοντας τα παιδιά να εκφραστούν, μπορούμε να διαπιστώσουμε μια κατάσταση ελευθερίας της οποίας κάτοχοι θα μπορούσαμε να είμαστε-ή υπήρξαμε έστω- και εμείς.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Το φάντασμα της ομορφιάς



Αυτονομημένη η γυναικεία ομορφιά γίνεται φάντασμα. Και κάποτε τα φαντάσματα εκδικούνται.

Τί θα πει «αυτονομία της ομορφιάς»; Μα, η αποκοπή της από την αμεσότητα της προσωπικής σχέσης. Η γυναίκα-ουδέτερο αντικείμενο, στημένη εντύπωση, απρόσωπη πρόκληση. Παύει η ομορφιά να είναι ζωντανή παρουσία, έκφραση της προσωπικότητας, έκπληξη μοναδικότητας. Στις σελίδες των περιοδικών ή στην τηλεοπτική εικόνα το κάλλος είναι εγγύτατο στη θέα, απώτατο και απρόσιτο στη ζωτική του αμεσότητα. Πλασματικό «σημαίνον» -φάντασμα.
Αυτονομημένη η ομορφιά από την αμεσότητα της σχέσης προσφέρεται σε θέα μόνο χρηστική. Θα ήθελα να ξέρω: πώς νιώθει το κορίτσι της απαρόμοιαστης χάρης όταν φωτογραφίζεται για να προκαλέσει πόθο που δεν την αφορά;
Πόθο που πρέπει προγραμματικά να μεταβιβαστεί σε απορρυπαντικά, οδοντόκρεμες, σαμπουάν. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο φριχτή ανθρώπινη μοναξιά από αυτήν που ζει μια γυναίκα χαρισματικής ομορφιάς μπροστά στο διαφημιστικό φακό. Παραδίνει το θάμβος του κάλλους της στην άσχετη εμπορευ­ματοποιημένη αντικειμενοποίηση. Η εγωτική αδηφαγία ανδρών συμπλεγ­ματικών, μικρονοϊκών, με νεκρωμένες ευαισθησίες, δέχεται βομβαρδισμό εκπάγλου κάλλους, για να το κατανα­λώσουν φαντασιακά σαν αντικείμενο ευφραντικό της ακόρεστης ενστικτώδους επιθυμίας. Τύπος και τηλεόραση μεταποιούν το θαύμα σε αγοραία ευτέλεια. Επιβάλλουν τη χρηστική θέα της ομορφιάς σαν αυτονόητο αντανακλαστικό σε κάθε ανδρικό βλέμμα, σαν επιταγή πειθαρχημένης συμμόρφωσης σε κάθε γυναίκα. Αναρίθμητες γυναίκες ισοπεδώνουν την προσωπική τους μοναδικότητα για να προσαρμοστούν στον απρόσωπο νάρθηκα του φαντασιακού κάλλους των νεκρών εικόνων.
Να ξέραμε οι άνθρωποι τι αποκαλύψεις ζωής επιφυλάσσει το κάλλος, όταν καλεί στην αμεσότητα της προσωπικής σχέσης, στην αγαπητική κοινωνία. Η κτίση ολόκληρη στην προσωπική αμεσότητα μιας γυναικείας παρουσίας - η μεγαλοσύνη της θάλασσας, η σάρκα των ανθών, το χώμα και ο βράχος, οι καμπύλες των λόφων και των ορμίσκων, το πέταγμα του αγριοπερίστερου: το πρόσωπο του κόσμου στην εγγύτητα της σχέσης. Τύπος και τηλεόραση κυοφορούν τον καινούριο ανθρωπολογικό τύπο: τον ανέραστο άνθρωπο της χρηστικής θέας, της εφιαλτικής μοναξιάς.
Να αντισταθούμε. Παράδοξοι μέσα στο σημερινό κόσμο ασκητές, μιας άσκησης στην άκρα ευαισθησία, στην ετοιμότητα για το θάμβος της προσωπικής κοινωνίας του κάλλους.

Χρήστος Γιανναράς
Απάντηση σε ερώτηση του περιοδικού "Elle"

πηγή: Aντίφωνο

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

Ο ηνιοχεύων την των κινουμένων πνοήν



...Ο ηνιοχεύων την των κινουμένων πνοήν... Αλήθεια, εδώ πού πάει το "άρα"; Φοβούμαι στο Α του Κενταύρου. Κι είναι άδικο. Δεν επιτρέπεται να παραμείνει ο άνθρωπος πάνω σ' αυτή τη γης με τα τέσσερα. Τα υλικά του αγαθά που αέναα εκμηδενίζονται "συν τη καταναλώσει" -και πώς να γίνει αλλιώς;- τον καταδικάζουν ουσιαστικά σε ισόβια: γραφείο-αυτοκίνητο-κρεββάτι-αποχωρητήριο-φέρετρο. Κι όμως, γι αυτά παθαίνεται και γι αυτά σκοτώνεται σε όλη του τη ζωή. Πόσο ευπρόσδεκτος λοιπόν θα ήταν εδώ ένα λιγάκι λοξός, που θά 'πιανε από την άλλη άκρη το πρόβλημα και θα τους έλεγε χωρίς ενδοιασμούς: Εθιστείτε στην ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι μια ωραία γυναίκα που σας προσφέρεται- και δράσετε. Μη

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Στα Καφενεία..., Ενα Διαφορετικό...

... Πολλά ποιήματα έχουν γραφτεί για καφενεία… Διηγήματα και κάθε είδους πρόζες. Για τις  ζεστές συντροφικές κουβέντες των ανθρώπων γύρω από ένα ζεστό ή κρύο καφέ ,ένα ούζο ή ένα τσιπουράκι , ανάλογα με τα γούστα , τον νταλκά ή την επιθυμία της παρέας..Ή ακόμα του μοναχικού θαμώνα που απολαμβάνει την πολυτέλεια της συντροφιάς που είναι ταυτόχρονα και γεύση και απόλαυση. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν με θέμα το καφενείο και τις σχέσεις των ανθρώπων που  μπολιάζονται και σφραγίζονται από στιγμές γύρω από ένα καφέ. Προσωπικά αγαπώ τα καφενεία –στέκια. Εκεί που όταν φεύγεις ,η καρέκλα σου σε περιμένει..Ακόμα κι αν δεν γυρίσεις ποτέ. Εκεί που οι φίλοι διακόπτουν το τρέξιμό τους για να σε νοιαστούν και συ πάντα το ανταποδίδεις. Όχι από υποχρέωση αλλά από βαθιά επιθυμία ψυχής. Αγαπώ τα καφενεία όπου οι άνθρωποι μοιράζονται σιωπές, αναπνοές και φόβους. Σκέψεις και αισθήματα. Βλέμματα και λυγμούς. Αγαπώ τα φοιτητικά καφενεία κι ας είναι συχνά ψέμα οι υποσχέσεις που εκεί μέσα δίνονται. Αγαπώ τα καφενεία –στέκια που αφουγκράζονται την πανάρχαια επιθυμία των ανθρώπων για επικοινωνία και συντροφιά. Τα καφενεία – οάσεις σε άφιλες πόλεις, σε δρόμους χωρίς οξυγόνο, σε γειτονιές που δεν γνωρίζονται. Αγαπώ τα καφενεία –ήχους. Σαν τον ρυθμό μιας κιθάρας, του νερού που βγαίνει από το βράχο, της καλημέρας που βγαίνει από τη ψυχή. Για αυτό κι αγάπησα Εσένα που μου τα θυμίζεις τώρα πιο πολύ από ποτέ. Τα καφεδάκια που πίναμε με φίλους στην Αθήνα. Τότε που όλα έμοιαζαν αυτονόητα... Ένα τέτοιο καφενείο είναι ή τουλάχιστον φιλοδοξεί να γίνει το ΘΡΕΤΤΑΝΕΛΟ.



                                                                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Γιῶργος Σεφέρης: Θεόφιλος


Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρό, καθὼς λένε, ἕνας φούρναρης παράγγειλε σ᾿ ἕνα φτωχὸ ζωγράφο νά τονε ζωγραφίσει τὴν ὥρα ποὺ φούρνιζε ψωμιά. Ὁ ζωγράφος ἄρχισε νὰ δουλεύει, καὶ ὅταν καταπιάστηκε νὰ εἰκονίσει τὸ φουρνιστήρι, ἀντὶ νὰ τὸ φτιάξει ὁριζόντιο, σύμφωνα μὲ τὴν προοπτική, τὸ ἔφτιαξε κάθετο δείχνοντας ὅλο του τὸ πλάτος· ἔπειτα, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ζωγράφισε πάνω στὸ φουρνιστήρι κι ἕνα καρβέλι. Πέρασε ἕνας ἔξυπνος ἄνθρωπος καὶ τοῦ εἶπε: «Τὸ ψωμὶ ἔτσι ποὺ τὄ ῾βαλες, θὰ πέσει». Ὁ ζωγράφος ἀποκρίθηκε, χωρὶς νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι: «Ἔννοια σου· μόνο τὰ ἀληθινὰ ψωμιὰ πέφτουν· τὰ ζωγραφισμένα στέκουνται· ὅλα πρέπει νὰ φαίνουνται στὴ ζωγραφιά!».
Τὸ παραμύθι αὐτὸ μοῦ θυμίζει ἕναν πολὺ μεγάλο τεχνίτη, ποὺ ἐπειδὴ ἀκριβῶς «ὅλα πρέπει νὰ φαίνουνται στὴ ζωγραφιά», ἱστορίζοντας τὴν ἄποψη τοῦ Τολέδου, ἔβγαλε ἀπὸ τὴ μέση μὲ τὸ δικαίωμα τῆς τέχνης του, τὸ νοσοκομεῖο τοῦ Δὸν Χουὰν Ταβέρα καὶ τὸ τοποθέτησε σ᾿ ἕνα χάρτη, Ὁ μεγάλος τεχνίτης, τὸ ξέρετε, εἶναι ὁ Κρητικὸς Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, καὶ ὁ ζωγράφος τοῦ παραμυθιοῦ εἶναι ὁ Μυτιληνιὸς Θεόφιλος Γ. Χατζημιχαήλ, «ἄλλοτε ὁπλαρχηγὸς καὶ θυροφύλαξ ἐν Σμύρνῃ».
Ἡ παραβολή μου δὲν εἶναι ἀσέβεια. Γιατὶ ἡ μεγάλη διάκριση δὲν εἶναι ἀνάμεσα στοὺς πολὺ μεγάλους καὶ στοὺς μικρότερους τεχνίτες, ποὺ ξεκινᾶ τὶς περισσότερες φορὲς ἀπὸ μιὰ ἐγκυκλοπαιδικὴ ἢ μιὰ τουριστικὴ διάθεση, ἀλλὰ ἀνάμεσα σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφεραν ἔστω καὶ μιὰ σταγόνα λάδι στὸ φάρο τῆς τέχνης καὶ σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἡ ὕπαρξή τους εἶναι γιὰ τὴν τέχνη

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Αφήγηση Παραμυθιού

έγινε το Σάββατο 16 Μαίου 2015




“ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς ἀληθείας ἔφυ”
Η αλήθεια λέγεται με απλά λόγια.
Ευριπίδης, Φοίνισσαι, στ. 469.



























Το Σάββατο 16 Μαϊου 2015 στο Θρεττανελό,
η Άσπα Παπαδοπούλου αφηγήθηκε το παραμύθι
"Το Αθάνατο Νερό"
με τη συνοδεία του Κώστα Στεφανόπουλου στο ταμπούρ.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Το κάλεσμα της Ποίησης

έγινε το Σάββατο 4 Απριλίου 2015



«… Μόνος στα σύνορα του πανικού και της γοητείας ο ποιητής, ματώνεται να δώσει έκφραση σ’ αυτή τη μυστική γεύση, την απροσδιόριστην ουσία, την αθάνατη χροιά που μονομιάς είδε να παίρνουνε τα στοιχεία του κόσμου μέσα του. …


… Ο ποιητής ριψοκινδυνεύει, ενώ πίσω του άνθρωποι παραπλανημένοι επιμένουν να κρατάνε καλά κλειστή μια πόρτα που από καιρό τώρα έχει χάσει τη δικαιολογία της κλειδαριάς της. …»

                                                                                                  Οδυσσέας Ελύτης  (Ανοιχτά Χαρτιά)




Μια βραδιά με κείμενα και ποιήματα της Ελένης Σιγαλού
με την συμμετοχή των:
Ασπασία Λυκουργιώτη, Βασίλης Βανταράκης, Δήμητρα Βαρβαρίγου, Θόδωρος Κιζιρίδης, Φώτης Λάζαρης, Χαρά Γεωργοπούλου
και την μουσική των:
Γιάννης Αναστασόπουλος, Γιώργος Παπαγεωργίου, Νίκος Αντωνίου

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Το κάλεσμα της Ποίησης

 
Συμμετέχουν:

Ασπασία Λυκουργιώτη
Βασίλης Βανταράκης
Δήμητρα Βαρβαρίγου
Θόδωρος Κιζιρίδης
Φώτης Λάζαρης
Χαρά Γεωργοπούλου

και οι μουσικοί:
Γιάννης Αναστασόπουλος
Γιώργος Παπαγεωργίου
Νίκος Αντωνίου

 

 

 

 

 

 

 

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Δυό κλασικές κιθάρες έπαιξαν στο Θρεττανελό

την Κυριακή 29 Μαρτίου 2015
 


    Ανδρόνικος Καραμπέρης                                               Χρήστος Τσαρούχης






Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Μετά την "Μουσική Κίνηση Μ/2"

Η Όλγα Σπυράκη και ο Ανδρέας Γεωργίου συνέπραξαν στο χώρο του Θρεττανελό το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015

 





Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Δυό κλασικές κιθάρες στο Θρεττανελό


Ανδρόνικος Καραμπέρης 

Χρήστος Τσαρούχης
Κυριακή 29 Μαρτίου 2015           7:30 μ.μ.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

"Μουσική Κίνηση Μ/2"


Το Απρόβλεπτο της σχέσης ήχου – κίνησης μορφοποιείται μέσα από μια διαδραστική διαδικασία πάνω στον άξονα του χωροχρονικού γίγνεσθαι.
Όπου διαδραστικότητα σημαίνει την αμφίδρομη σχέση δυο μερών προκειμένου να εμβαθύνουν στην εξελικτική διαδικασία της δημιουργικότητας σε πραγματικό χρόνο.




Η Όλγα Σπυράκη και ο Ανδρέας Γεωργίου συμπράττουν στο χώρο του Θρεττανελό
το Σάββατο 28 Μαρτίου 8:30 μ.μ.

Είσοδος με ποτό 10 Euro

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Αν η Ελλάδα επιτεθεί, μας τα παίρνει όλα



Για το ελληνικό χρέος μίλησε Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας στο Spiegel σε σκληρή γλώσσα για τη Γερμανία. Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το ελληνικό χρέος στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του.

Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;
Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Σκοπός της ζωής μας ...



Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα κι απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατέλευτη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της καθεμιάς ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.



Ανδρέας Εμπειρίκος

«Υψικάμινος»

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Έκθεση Ζωγραφικής


Ο κόσμος μοιάζει με παγωμένο ρυάκι
κι όμως είναι ρευστός.
                                                      Τ. Ρούμι


Θάλασσα - νερό - υγρό στοιχείο
ρευστό αντίστοιχο του φωτός.
Πρωταρχική πηγή ζωής, σύμβολο αέναης κίνησης.
Δύναμη μεταμόρφωσης.
                                                       Ε. Μπράτη





 




Το "Θρεττανελό" φιλοξενεί με μεγάλη του χαρά τη φίλη του Ειρήνη Μπράτη, από το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015 και για ένα μήνα.

Το "Περιβόλι του Τρελλού"

Όταν ο τρελλός βγήκε από το περιβόλι του και ήρθε στο "Θρεττανελό" να πιεί καφέ, μου πρότεινε μια -τρελλή βέβαια- ιδέα: "Θέλω να μαζευτούμε κάποιοι άνθρωποι εδώ και να ανοίξουμε κουβέντα γόνιμη και επιμορφωτική για το θέμα των ελληνικών σπόρων. Τί λές;" 
Λέω λοιπόν:
" Ἐπεί οὖν οὐδέ τούτο έχει το κέρδος ἡ περιττή αὕτη φιλοτιμία, φεύγωμεν, ἀγαπητοί, φεύγωμεν το νόσημα, και μὴ γινώμεθα τῶν ἀλόγων θηριωδέστεροι. Ἐκείνοις πάντα κοινὰ, και γῆ, και πηγαί, και νομαί, και όρη, και νάπαι, και οὐδέν θάτερον θατέρου πλέον ἔχει· σὺ δὲ ἄνθρωπος ὤν, το ημερώτατον ζώον, θηρίου γίνῃ χαλεπώτερος, μυρίων πενήτων τροφὰς, και πολλάκις μυρίων μιᾷ κατακλείων οἰκίᾳ. Καίτοι γε οὐχ ἡ φύσις ἡμῖν μόνη κοινή, ἀλλὰ καὶ ἕτερα πολλώ της φύσεως πλείονα· οὐρανὸς κοινὸς, καὶ ἥλιος καὶ σελήνη, και ο των ἀστέρων χορός, καὶ ἀὴρ καὶ θάλασσα και πυρ, και ύδωρ, καὶ γῆ καὶ ζωὴ και τελευτή, και αύξησις, καὶ γῆρας καὶ νόσος καὶ ὑγεία καὶ χρεία τροφῆς καὶ ἐνδυμάτων· και τα πνευματικά πάλιν κοινά, και η τράπεζα αύτη η ιερά, το σώμα το Δεσποτικόν, το αίμα το τίμιον, της βασιλείας η ἐπαγγελία, το λουτρόν της παλιγγενεσίας, ο καθαρμός των αμαρτημάτων, η δικαιοσύνη, ο αγιασμός, η απολύτρωσις, τα απόρρητα αγαθά. Α οφθαλμός οὐκ είδε, και οὖς οὐκ ήκουσε, και ἐπί καρδίαν ανθρώπου οὐκ ανέβη. Πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον τοὺς ἐν τοσούτοις κοινωνοῦντας ἀλλήλοις και φύσει, και χάριτι, και επαγγελίαις, και νομοθεσίαις, τούτους ἐν τοῖς χρήμασιν οὕτως εἶναι πλεονέκτας, καὶ τὴν αὐτὴν μὴ διατηρεῖν ἰσονομίαν, αλλά των αλόγων παρέρχεσθαι την θηριωδίαν, και ταύτα μέλλοντας αυτών μικρόν ύστερον αφίστασθαι, και οὐκ αφίστασθαι μόνον, αλλά και περί των εσχάτων, τούτων ένεκεν, κινδυνεύειν;………."

Ἰωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὸ ρητὸν τοῦ Προφήτου Δαυΐδ, PG 55, 517-518


Στο ποιητικό αυτό κείμενο ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας ζητά εντόνως να αποφύγουμε την αρρώστια του πλουτισμού. Μας θυμίζει ότι τα άλογα ζώα νέμονται την τροφή τους έτσι ώστε κανένα να μην έχει περισσότερα από το άλλο και από όσα χρειάζεται. Και αναρωτιέται πώς εμείς «ο άνθρωπος», το πιο ήμερο και έλλογο ζώο γινόμαστε χειρότεροι από τα θηρία κλείνοντας στα σπίτια μας τροφή και αγαθά που χρειάζονται χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι.
Μας θυμίζει ότι δεν έχουμε μόνο τη φύση μας κοινή αλλά και όλα τα πράγματα που μας περιβάλλουν, υλικά και πνευματικά. Αναρωτιέται λοιπόν πως αφού μετέχουμε κοινώς σε όλα αυτά γινόμαστε πλεονέκτες στα χρήματα και στα αγαθά που χρειαζόμαστε όλοι και δεν προσπαθούμε για την ίση κατανομή τους (ισονομία).
Σήμερα έχουμε φτάσει σε έσχατες μορφές πλουτισμού όπου πλέον η ζωή και η ευζωϊα πολλών ανθρώπων επί γης είναι στα χέρια απρόσωπων δυνάμεων του χρήματος και της εξουσίας.
Ένα μεγάλο θέμα που θα πρέπει να μας απασχολεί όλους είναι και τα αγαθά που έως τώρα όλοι πιστεύαμε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να μας τα στερήσει. Το νερό και η πρωτογενής τροφή –προσφορά της φύσης προς όλους τους ζωντανούς οργανισμούς- είναι εμφανές ότι μπαίνουν στον έλεγχο των αγορών και της πλουτοκρατίας. Η διατήρηση των σπόρων και των φυσικών καλλιεργειών γίνεται πλέον επιτακτική ανάγκη για όσους αγαπούν την ελευθερία και την ανθρωπιά.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Grecia 1970 (2013;)

Το άρθρο της κυρίας Μαρίας Σουρτζή “Hans Weiner Henze, Grecia 1970 από τον κύκλο τραγουδιών Voices” (δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πολύτονον τεύχος 57), ασχολείται με το ποίημα Grecia 1970 του Giuseppe Ungaretti, το οποίο αναφέρεται στην ελληνική δικτατορία σε αντιπαράθεση με τη δημοκρατική Αθήνα του Περικλή.
Παρατίθεται η μετάφραση του ποιήματος όπως δημοσιεύεται στο άρθρο: