Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Στα Καφενεία..., Ενα Διαφορετικό...

... Πολλά ποιήματα έχουν γραφτεί για καφενεία… Διηγήματα και κάθε είδους πρόζες. Για τις  ζεστές συντροφικές κουβέντες των ανθρώπων γύρω από ένα ζεστό ή κρύο καφέ ,ένα ούζο ή ένα τσιπουράκι , ανάλογα με τα γούστα , τον νταλκά ή την επιθυμία της παρέας..Ή ακόμα του μοναχικού θαμώνα που απολαμβάνει την πολυτέλεια της συντροφιάς που είναι ταυτόχρονα και γεύση και απόλαυση. Πολλά τραγούδια γράφτηκαν με θέμα το καφενείο και τις σχέσεις των ανθρώπων που  μπολιάζονται και σφραγίζονται από στιγμές γύρω από ένα καφέ. Προσωπικά αγαπώ τα καφενεία –στέκια. Εκεί που όταν φεύγεις ,η καρέκλα σου σε περιμένει..Ακόμα κι αν δεν γυρίσεις ποτέ. Εκεί που οι φίλοι διακόπτουν το τρέξιμό τους για να σε νοιαστούν και συ πάντα το ανταποδίδεις. Όχι από υποχρέωση αλλά από βαθιά επιθυμία ψυχής. Αγαπώ τα καφενεία όπου οι άνθρωποι μοιράζονται σιωπές, αναπνοές και φόβους. Σκέψεις και αισθήματα. Βλέμματα και λυγμούς. Αγαπώ τα φοιτητικά καφενεία κι ας είναι συχνά ψέμα οι υποσχέσεις που εκεί μέσα δίνονται. Αγαπώ τα καφενεία –στέκια που αφουγκράζονται την πανάρχαια επιθυμία των ανθρώπων για επικοινωνία και συντροφιά. Τα καφενεία – οάσεις σε άφιλες πόλεις, σε δρόμους χωρίς οξυγόνο, σε γειτονιές που δεν γνωρίζονται. Αγαπώ τα καφενεία –ήχους. Σαν τον ρυθμό μιας κιθάρας, του νερού που βγαίνει από το βράχο, της καλημέρας που βγαίνει από τη ψυχή. Για αυτό κι αγάπησα Εσένα που μου τα θυμίζεις τώρα πιο πολύ από ποτέ. Τα καφεδάκια που πίναμε με φίλους στην Αθήνα. Τότε που όλα έμοιαζαν αυτονόητα... Ένα τέτοιο καφενείο είναι ή τουλάχιστον φιλοδοξεί να γίνει το ΘΡΕΤΤΑΝΕΛΟ.



                                                                                                                   ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΚΑ.