Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Χρώμα Παιδικό ... στο Θρεττανελό



...εκφράζονται, δημιουργούν, ζωγραφίζουν...


Στα παιδιά δεν υπάρχει ξεχωριστά η άρθρωση λόγου και σκέψης. υπάρχει αυθόρμητη αντίληψη μετουσιωμένη σε δράση, η οποία δηλώνει την ενωτική νοοτροπία του παιδιού. Αυτή η δράση κουβαλά παρελθόν και κινείται στο παρόν, αλλά δεν έχει ανάγκη να λειτουργήσει στο μέλλον, για τον απλό λόγο ότι όλα συμπυκνώνονται σε άχρονο παρόν. Έτσι στις παιδικές ζωγραφιές αποτυπώνεται η πληρότητα. Έρχεται στο φως κάθε σκέψη και η αθέατη (για τους μεγάλους) πλευρά, χωρίς υπονοούμενο εφ' όσον στην παιδική νοοτροπία δεν υπάρχει χώρος για υπονοούμενο ή "τυχαίο".
Κάτι που αξίζει να επισημανθεί είναι ότι τα παιδιά δεν μπαίνουν στην διαδικασία να σκεφτούν αν το έργο τους είναι "αρεστό". Το έργο τους γι' αυτά είναι δεδομένο αφού κάθε τι έχει την αξία του και την σημασία του. Μέσα από την ενωτική αντίληψη του, το παιδί αποτυπώνει το "όλον" με ίση σημασία σε ό,τιδήποτε το απαρτίζει.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι συμβατικές συνθήκες τόπου και χρόνου δεν έχουν θέση στα μάτια τους. Αυτές όλες οι έννοιες που επιβάλλουμε και που μας καθορίζουν εισέρχονται πολύ αργότερα.
Κλονίζουν με τα έργα τους. Μην έχοντας άχρηστους δισταγμούς και μη φοβούμενα να εκτεθούν, με όπλο το χρώμα, κλονίζουν τα στεγανά μας και το στερεότυπο ενήλικο βλέμμα, αυτό που επιμένει να βλέπει τη μία και μόνη πραγματικότητα.
Αφήνοντας τα παιδιά να εκφραστούν συνειδητοποιούμε πράγματα που ήταν κάποτε και δικά μας.

Αφήνοντας τα παιδιά να εκφραστούν, μπορούμε να διαπιστώσουμε μια κατάσταση ελευθερίας της οποίας κάτοχοι θα μπορούσαμε να είμαστε-ή υπήρξαμε έστω- και εμείς.